غم سنگین دوریت مرا آزار می دهد، غم بی پایان تو مرا به ذره ای از عشق

زمینی قانع می کند.

حاظرم امانتی که به من دادی به تو باز گردانم تا به عشقت برسم ..!

چون با وجود ذره ای از عشقت باز احساس کمبود می کنم ... چون من انسانم و

به ذره ای از عشقت قانع نیستم.

پس بگیر جان بی مقدارم را تا به زیاده خواهی خود برسم ، ای خدا ...!

ولی اگر قصد ستاندن امانتی خود را نداری پس  به همان مقدار کم امیدوارم ...!

                                                                   مصطفی کاوه ...!