« هدیه ی امام رضا (ع) »»

یـه گنبد طلایی  بــــــــــــــود                   یـــــه یــــــــادی از خدایی بـــــــــود

یـه عالمه زائر پــــــــــــــاک                   یـــــه دنیـــــــــا از قشنـــــــــگی بود

رفتـــــــــــــه   بودم زیارتش                    پا بــــوس اون ، تو حرمــــــــــــش

بــــــــــــــــگم منم امام رضا                    اون دوسـت با معرفتـــــــــــــــــــش

رفتـــــــــــــــه بودم تا که منم                    تــــــا کــــــــــــــه یه بار ، ببینمش

گریـــــــــــه کنان ، بچه بودم                    تــــــو حــــــــــــــرم ِ مقدســــــــش

می گفتم من حاجت می خوام                    ازاین می خوام ، از اون می خوام

یک دنیا توشه راه  می خوام                    یــــــک دل با خــــــــــدا می خوام

خداییــــــــــــش اون آخرشه                     تـــــــــــــه مهر و محبتـــــــــــــــه

آخــــــــــــــــــر هر صداقته                     اون رضــــــای ، رضایتــــــــــــه

تـــــــــــو حرم مقدســــــش                      همـــــــــــــــــه براش عزیز بودن

همه برا حاجت بـــــــــودن                       پا بــوس اون آقـــــــــــــــا بــودن

به هر کسی یه چیز می داد                      از این می داد ، از اون مــــی داد

هدیه های قشنگ مــــی داد                       جـــــــالب و موندگار  مـــــی داد

منم ازش می خواستمــــــو                       مـــــنتظر هدیــــــــه بــــــــــودم

یه هدیه ی کوچیک بـــودم                       یـــــــــه هدیــــــه ی خـاکی بودم

ولی به من هدیه نـــــــــداد                       اون کــــــــــوچیکو به من نـــداد

یه هدیه ی بزرگـــــــی داد                       خیلی قشنــــــــگ ، خـدایی   داد

حاجتِ من کوچیکه بــــود                       اون هدیه هاش بزرگــــــــه بــود

درخواست من کم کمه بود                       اون هدیه هاش خــــــــدایی بــود

آره عزیز دل مــــــــــــن                        اون هدیه شــــو به من مـــی داد

با عشق و با صفایــی داد                        حس ِ خوب ِ ، خــــــــــدایی داد

                                       سروده ی : مصطفی کاوه